Zeitzeugenberichte und ErinnerungenGedicht: Die Landfrä ver 50 Johr
Schwer haddens e vergangene Zeire
E Wittjestee de Weiwesleire.
Wos so e Bürschfrä wor
Die hot äre Ärwet z ganze Johr.
Kam da erschde Frihjohrschssunnestrahl uff de Äre
Müßden Steene geläse wäre.
Mäst zerre wor e große Quelerei
doch müßde da fer de Duffel sei.
Wenn die da glecklich worn e da Äre
da müßden se glech gehackt wäre.
Wos e Glecke wenn e Hingel britsch wor
denn junge Hinner brüchde ma fer z anner Johr.
Un wos harren de Känne en Spaß
wenn so e klee gäl Biebche uff da Glotze saß.
De Wessen worden re gemocht
de Sau kreg oftmols Hiwwel un Destel gekocht.
Kam z Heimache da herbei
wor kee Minüde mie frei:
Meh met da Sänse, wenge met dem Reche,
Kaffee drah un Kejel zerbreche.
Zwecherderch Kreitcha sammele fern Tee
denn ma kunn nett immer e de Abedeke geh.
Weirer gings met Gorde järe, Korn uffnämme
Gärschde stregge un Hawwa bänge.
De Duffel müßde ma aushacke.
Un alle vier Wuche Brot backe.
Zigorje steche – un Floß breche.
Ö z dräsche ging nett ohne de Weiwesleire
es worn äwe ganz annere Zeire.
Trude Kroh verstarb in 2003. Je nach dem, wann sie das Gedicht geschrieben hat, müsste der Titel mit „ver 50 Johr“ vielleicht heute schon „ver 80 Johr“ oder mehr heißen.
